Akceptacja uczuć

Podzielę się techniką, która na mnie działa (co dla mnie oznacza, że ma jakikolwiek zauważalny efekt. Cuda nie istnieją). Wziąłem ją z książki "ACT made simple" Russ Harris.

Polega na tym, że umiejscawiam, gdzie w ciele czuję trudne/intensywne uczucie. W głowie? W sercu? W ramionach? Jakaś mieszanka?

Następnie rozszerzam uwagę, zdając sobie sprawę, że pozostałe części mojego ciała też w tej chwili coś czują, niezależnie jak intensywne jest to najbardziej absorbujące uczucie. Chłód powietrza; dotyk krzesła; głód lub sytość; napięcie w mięśniach.

W końcu rozszerzam uwagę jeszcze bardziej, aby zdać sobie sprawę, że poza mną, moim ciałem i tym, co czuję, jest jakieś otoczenie. Światło dnia. Samochody jadące na drodze. Kostka na stole.

Pozwala to mi zdać sobie sprawę, że koszmarne uczucie może i zajmuje całą moją głowę, ale poza nią jest jeszcze sporo innych rzeczy. Nie sprawia, aby uczucie zniknęło (choć czasami może się to zdarzyć), ale często powoduje, że odczuwanie go staje się trochę znośniejsze.


Popularne posty z tego bloga

Wrzask

Obraz
Szukam czegoś, co byłoby w stanie wyrazić koszmarny wrzask. Taki, który czyni z płuc krwawą miazgę, ale nawet to go nie kończy. Nie jestem w stanie zrobić tego słowami - więc zwróciłem się w stronę sztuk wizualnych. Zacznijmy od chyba najbardziej znanem krzyku w malarstwie: "Krzyk", Edward Munch Nie, to nie to. Zbyt... lekki. Zbyt egzystencjalny. Wyraża głęboki niepokój, niepewność, może szok. Za mało agonii. "Studium Portretu papieża Innocentego X wg. Velasqueza", Francis Bacon Znacznie lepiej. To jeden z niewielu obrazów, które robią na mnie wrażenie - polecam zestawić ze źródłem inspiracji (poniżej). Dezintegracja. Koszmarny wrzask ukryty pod fasadą. Wyobrażam sobie, że gdyby mógł, to rozdarłby płótno, ścianę galerii... i odbiorców. "Portret papieża Innocentego X", Diego Velázquez Chętnie powiesiłbym reprodukcje tych obrazów w domu. Velasqueza widocznego; Bacona trochę ukrytego, tak aby goście widzieli go dopiero wychodząc - albo po raz pierwszy łapali ...
Czytaj więcej

Ścieżka dźwiękowa

Główny motyw Drum Freaks - Smyrna  - Na loopie przez ponad 60% czasu. Pozostałe Jam&Spoon feat. Plavka - Right in the Night - Kiedy byłem dzieckiem i nie słuchałem jeszcze metalu, oglądałem co tydzień listę przebojów na MTV - które jeszcze wtedy nadawało muzykę - w nadziei, że usłyszę ulubione piosenki. A to była najważniejsza z nich - w dużej mierze dzięki psychodelicznemu teledyskowi. Hallatar - Mirrors , Severed Eyes - funeral metal, dedykowany zmarłej zmarłej wokalistce Trees of Eternity.  Pierwszy z utworów kojarzy mi się z pożegnaniem z D. Interesujący zbieg okoliczności - kiedy tydzień po naszej pierwszej i ostatniej randce kończyłem pośpiesznie opowiadanie - słuchałem w kółko akurat Trees of Eternity... Paradise Lost - Enchantment
Czytaj więcej

Powrót

Myślałem o tym, co bym zmienił, gdybym mógł wrócić w czasie do tamtej randki i otaczających wydarzeń. I mimo że minęły trzy lata i sporo zdarzeń, to nie czuję, aby doświadczenie cokolwiek mi dało. Nie mam pojęcia, co mógłbym zrobić, aby sprawy potoczyły się lepiej niż źle miedzy mną a dziewczyną, z którą się spotykałem; w jaki sposób mógłbym osiągnąć cokolwiek z innymi, z którymi spotkałem się później; nie znam żadnego pewnego sposobu, aby potem lepiej poradzić sobie z bólem i traumą. Na dobrą sprawę, jedyną pewną metodą uniknięcia tego, co przyszło później, było by wepchnąć samego siebie pod samochód. Gdybym się na to zdobył. Może była to katastrofa nie do uniknięcia? Wierzyłem w kłamstwa. Uważałem za bliskich kolegów i koleżanki ludzi, którzy nimi nie byli. Miałem się przekonać, że nie mam żadnego istotnego wpływu ani na swoje życie uczuciowe, ani na to, jak na mnie wpływa. Wszystkie moje działania okazały się tylko zabawnym machaniem rękami kogoś tonącego w lotnych piaskach.
Czytaj więcej